روز آخر تعطیلی کریسمس است. هی دارم در خانه راه می‌روم و نمی‌دانم به چه چیزی پناه ببرم. نه اینکه کاری نداشته باشم. لیست کارهایم بلندبالاست. بدبختیِ بزرگ، شروع کار است. دلم با هیچ چیز نیست و با همه چیز هست. انگار صدها دانه رنگی را ریخته باشی جلوی پایت،…

بدترین قسمت مهاجرتِ یک ایرانی، از دست رفتن مزیت غر زدن است. یک مرضی که با ذات مهاجرت همراه است. نه میخواهی‌اش و نه میفهمی از کی و کدام سوراخ وارد زندگیت شد. نه کسی آمده و خیلی رسمی این مزیت را از تو گرفته و نه خودت خیلی جدی…

این آلمانی‌ها را دیگر نمیتوانم مدیریت کنم. البته نمیدانم مشکل از آلمانی‌هاست، یا از ما ایرانیهای از آخوند گریخته. به نظر می‌آید که حقیقت در دومین گزینه نهفته است. متاسفانه دارم به این باور نزدیک میشوم که یک ایرانیِ از آخوند گریخته ۴۰ ساله را هیچ مقصد مطلوبی نیست. نمیدانم…

عجب وضعیتیست. هر چند وقت یکبار باید یک طوفان عظیم احساسات منفی را مدیریت کنم و دوباره به زندگی برگردم. نمیدانم این چه مرضیست در آدم که نمیتواند این مسخره بازی «دنبال یک حال ابدی مساعد دویدن» را برای همیشه تمام کند. این مسخره بازی ای که بالاخره یک روزی…

یک چیز بیخود و مسخره‌ای در زندگی قشنگم کم است. یک چیزی که بیشتر وقتها اصلا کم نیست، اما گاهی آنقدر کم میشود که انگار زلزله ده ریشتری‌ای آمده و هیچ چیزی برایم نمانده. به هر طرف که نگاه میکنم به خاک سیاه نشسته‌ام. کورم. نمیبینم. مغزم کاملا خالی میشود…